Για μερικούς από μας τα πάντα, για άλλους ένα συναίσθημα που δεν μπόρεσαν να νιώσουν ποτέ. Άλλοι πάλι έχουν συνδυάσει την αγάπη με την προδοσία… μιας αληθινής και βαθιάς αγάπης που κάποια στιγμή της ζωής μα, μας σημάδευσε και έχει αφήσει ακόμα τα σημάδια της πάνω στην καρδιά μας…
Και τονίζω το αληθινή, γιατί πολλές φορές νομίζουμε πως τον/την αγαπάμε, αλλά στην ουσία η συνήθεια του να είμαστε με κάποιον, μας κάνει να πιστεύουμε ότι τον αγαπάμε κιόλας και συνεχίζουμε να μένουμε μαζί του από συνήθεια και μόνο ή για να το πώ πιο «ωμά», επειδή απλά έχουμε βολευτεί….
Ένας άνθρωπος φιλαράκια μου δεν μπορεί να αγαπήσει πολλές φορές. Τι είναι η καρδιά, αγκινάρα; Κάθε φύλλο και μία αγάπη; Άντε το βρήκαμε σκοινί κορδόνι κι όποιον βρούμε στο διάβα μας του λέμε «Σ’αγαπάω»???
Εμένα ένα μου λέει η καρδιά μου, ότι όταν αγαπάς κάποιον δεν μπορείς να ζήσεις μακριά του. Κάνεις τα πάντα για να βρίσκεσαι δίπλα του, κάνεις θυσίες, συμβιβάζεσαι με αυτά που θέλει και δεν το κάνεις απλά και μόνο για να του είσαι αρεστός. Δείχνεις κατανόηση και κάνεις πίσω μερικές φορές, απλά και μόνο για να τον δεις να είναι ευτυχισμένος….
Αυτό είναι Αγάπη. Το κάνεις επειδή το νιώθεις πραγματικά. Τον αγαπάς γι’ αυτό που είναι χωρίς να προσπαθήσεις να τον αλλάξεις. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως θα φτάσεις στο σημείο να υποβιβάσεις τον εαυτό σου, αλλά συνήθως αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας πως θα μπορέσουμε ν’ αγαπήσουμε τον άλλο; Κι αυτό είναι το μέγα λάθος μερικές φορές. Αγαπήστε το εαυτό σας (σε λογικά πλαίσια) και μετά δώστε την αγάπη σας στον άνθρωπο σας.
Μερικοί νιώθουν “προδομένοι” απ’ την αγάπη και κατηγορούν όλους τους άλλους ότι έφταιξαν εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέγα λάθος! Κι είναι το λάθος που έχω κάνει κι εγώ. Που έκανα και το πληρώνω κάθε μέρα που περνάει. Κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.
Συνήθως με τα ίδια μας τα χέρια βγάζουμε τα μάτια μας.
Και φυσικά δεν ισχύει το “οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο”… Δεν πάνε πουθενά, πιστέψτε με, γιατί η αγάπη είναι αθάνατη και θα ζει πάντα μέσα μας. Αν είναι αληθινή δεν χρειάζεται να μπει στο χρονοντούλαπο της “αισθηματικής μας ζωής”, δεν πηγαίνει σε κανένα παράδεισο. Ζει στη γη και στο παράδεισο θα πάει μόνο όταν αποφασίσουμε να την πάρουμε εμείς μαζί μας στο μακρύ αυτό ταξίδι προς τον παράδεισο….Κι εγώ την δική μου “Αγάπη” θα την κρατήσω ζωντανή για όλη μου την υπόλοιπη ζωή…Τ’ ακούς? Και θα την πάρω μαζί μου, όπως έχω υποσχεθεί…Δεν ξέρω αν θα την πάρω στον “παράδεισο’ ή στην “κόλαση”, αλλά θα την πάρω μαζί μου όταν θα έρθει εκείνη η ώρα…. και μόνο τότε…..
Αν βρεις αγάπη ν’ αγαπάς, λέει ένα τραγούδι αγαπημένο, σαν αίμα σου να την πονάς …μην την προδώσεις. Γιατί στο φως μιας αστραπής θα γίνει ο χρόνος δικαστής…και θα πληρώσεις!
Έτσι δεν γίνεται πάντα;
